Τα αίτια της καφρίλας (των άλλων)

Η άποψη που έχω διαμορφώσει σχετικά με αυτό το θέμα, είναι ότι πλέον το ζήτημα είναι γονιδιακό. Εξηγούμαι: Μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, 2 παγκοσμίους πολέμους, βαλκανικούς, εμφύλιους, δικτατορίες, κ.ο.κ., πλέον έχει περάσει στα γονίδιά μας ότι καθένας είναι για την πάρτη του — και μόνον. Κοιτάζοντάς το εξελικτικά, εκείνοι που επέλεξαν να λειτουργήσουν διαφορετικά και ως πολιτισμένα όντα (κατάλοιπα των προηγούμενων αιώνων θέλω να πιστεύω), λόγω αδυναμίας να λειτουργήσουν ως κάφροι ήταν καταδικασμένοι προς εξαφάνιση. Τελικά έδωσε ο Θεός να σταθεροποιηθεί λίγο η πολιτική/κοινωνική κατάσταση, άνοιξε και το “παγκόσμιο χωριό” να ξεστραβωθούμε λίγο, αρχίσαμε να ταξιδεύουμε περισσότερο και να βλέπουμε τι γίνεται παραπέρα από τη μύτη μας, και η νοοτροπία αλλάζει λίγο-λίγο, όχι στο σύνολο αλλά σε μικρές ομάδες ατόμων. Όμως η διαδικασία αυτή παίρνει πολύ, πολύ χρόνο, συνεπώς μάλλον σε αυτή τη ζωή εμείς δε θα δούμε Έλληνες να συμπεριφέρονται ως π.χ. Φινλανδοί ή άλλοι.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να επισπευσθεί τραγικά βελτιώνοντας την εκπαίδευσή μας και κατά συνέπεια το μορφωτικό και πολιτισμικό επίπεδο του μέσου Έλληνα…

Δώσε κανά φραγκάκι για την παιδεία μπάρμπα-Γιώργο…