jump to navigation

Haydar Νοέμβριος 9, 2006

Posted by PPKP in Οι άλλοι (γενικώς), Ταξίδια, Respect.
trackback

Αυτή τη φορά δεν είχα πολύ χρόνο να κάνω βόλτες στην Πόλη, οπότε πήγα μόνο μία προς το Φανάρι. Είχα ξαναπάει, αλλά εστίασα στο Πατριαρχείο, ενώ τώρα η βόλτα ήταν στα φτωχά σοκάκια πίσω από την παραλία. Φαντάζομαι πως αυτή η περιοχή πριν καμμιά 100αριά χρόνια θα ήταν από τις πλέον ακμάζουσες. Έτσι ή αλλιώς, το να έρχεσαι αντιμέτωπος με τόσο εκκωφαντική φτώχεια είναι εμπειρία που δεν ξεχνάς εύκολα.

So there I am, με τη φωτογραφική μηχανή μου των κάμποσων εκατοντάδων ευρώ, τα Prada γυαλιά μου, το ζεστό παλτό μου και το κασκολάκι μου στους 4-5 βαθμούς Κελσίου, κάνοντας βόλτες σε δρόμους που οι κάτοικοί τους — όπως ανακάλυψα μετά από λίγο — δεν έχουν τα βασικά. Όπως περπατούσα, μια παρέα από πιτσιρίκια παίζει, ένα κοριτσάκι με βλέπει και έρχεται κατά πάνω μου κάνοντάς μου νόημα για να τη βγάλω φωτογραφία. Μπήκα στο παιχνίδι και άρχισα να τα βγάζω φωτογραφίες όλα, μόνα τους, με παρέα, σε συνδυασμούς. Μετά από κάμποσες φωτογραφίες (και αφού είχαν μαζευτεί όλα τα μικρά της γειτονιάς και δε με άφηναν να φύγω), το κοριτσάκι που με είχε πρωτοπλησιάσει άρχισε να μου λέει «τέλεφον, τέλεφον» και να μου κάνει νόημα ότι γράφει κάτι. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι θα χρειαστώ μια διεύθυνση να στείλω τις φωτογραφίες, οπότε όταν κατάλαβε, έψαξε χαρτί. Όμως χαρτί δεν υπήρχε, και έσκισε ένα κομμάτι εφημερίδας πεταμένης στο δρόμο. Μετά, χρειαζόταν μολύβι. «Καλέμ, καλέμ», άρχισε να μου λέει και να μου κάνει νόημα αν έχω να της δώσω μολύβι. Μια παρέα από παιδάκια του δημοτικού, κανένα δεν είχε μολύβι. ΜΟΛΥΒΙ! Τελικά βρήκαν ένα και έγραψαν με τα χίλια ζόρια μια διεύθυνση.

Φεύγοντας, λίγο πιο πέρα, ανάμεσα στα χαμόσπιτα ένα χάλασμα. Κοιτάω μέσα, πίσω από την είσοδο (που δεν θυμάμαι καν αν είχε πόρτα) και βλέπω ένα μωρό παιδί, βία 4 χρονών, να περπατάει βρώμικο ανάμεσα σε σκουπίδια και χαλάσματα. Από ότι κατάλαβα, ήταν στην αυλή του σπιτιού του. Δεν στάθηκα να κοιτάξω, οπότε sorry για την όποια ανακρίβεια. Η εικόνα πάντως ήταν τραγική.

Be thankful for what you have, φίλε. Τα ξέρουμε κι αυτά, κι αυτά που συμβαίνουν αλλού, εκεί που τα παιδάκια πεθαίνουν από την ασιτία. Η μεγαλύτερη ενοχή μου είναι που δεν στεναχωρήθηκα όσο θα περίμενα. Ίσως φταίει που αυτά τα πιτσιρίκια, ακόμα και έτσι, έπαιζαν και γέλαγαν. Ακόμα κι έτσι, νιώθω ενοχές.

pitsirikia1.jpg

haydar.jpg

Advertisements

Σχόλια»

1. thanos - Νοέμβριος 12, 2006

Και πριν 17 χρόνια που ήμουν στη Σμύρνη κάπως έτσι ήταν τα πράματα. Δώσαμε σε κάτι παιδιά ένα πενηντάρικο (από τα χάρτινα). Ακόμα και το 89, 50 δραχμές δεν ήταν κανένα σημαντικό ποσό. Έκαναν στην κυριολεξία σαν παλαβά.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: