jump to navigation

Ελληνικό πανεπιστήμιο Ιανουαρίου 9, 2007

Posted by PPKP in Πολιτική, Χώσεεεε!!!.
trackback

Παρακολουθώ τη συζήτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου στην Πρώτη Γραμμή με τους δημοσιογράφους, λέει διάφορα ωραία, μακάρι τα ωραία που λέει κι αυτός και οι άλλοι να εφαρμόζονται. Έχω παρόλα αυτά απογοητευτεί, μετά την (όποια) πορεία μου στο πανεπιστήμιο. Αν δεν αλλάξει ο νόμος πλαίσιο με τρόπο τέτοιο ώστε να εξαλειφθεί η πελατειακή σχέση καθηγητή – φοιτητή (όπου ο φοιτητής «εκλεγμένος αντιπρόσωπος»), δεν βλέπω φως. Όσο η πολιτική διατηρεί τόσο εξέχουσα θέση στο πανεπιστήμιο με την παρούσα μορφή της, δεν ελπίζω σε βελτίωση της κατάστασης. Δεν με απασχολεί ποιος φωνάζει κάθε φορά, ΔΑΠίτης, ΠΑΣΠίτης, αγωνιστής αριστερός, whatever. Ειλικρινά, όλοι είναι γραμμένοι εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Ιστορία – παράδειγμα: Τον Φλεβάρη του 2006 οργάνωσα για τη δουλειά μου μεγάλο συνέδριο με 400+ συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο. Τις τελευταίες δύο φορές που το συνέδριο είχε γίνει στην Ευρώπη, είχε γίνει σε πανεπιστήμια (Βερολίνο, Βρυξέλλες). Είχα πάει και στα δύο και, αν και τα κτίρια δεν ήταν καινούργια ή ιδιαίτερα καλοστημένα, ήταν πολύ καθαρά και ούτε συνθήματα στους τοίχους, ούτε αφίσες, ούτε τίποτα τέτοιο. Στις Βρυξέλλες είδα και οθόνη να ανακοινώνει σε κάθε αίθουσα τι μάθημα γίνεται. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να συζητηθεί το venue για την Αθήνα, μου είπαν οι εκπρόσωποι του οργανωτικού φορέα να το κάνουμε σε πανεπιστήμιο, θυμήθηκα πως μερικές μέρες νωρίτερα χρειάστηκε να ανέβω στο ΕΜΠ (όπου σπούδασα) και ένιωσα πλήρη ντροπή και αηδία ανεβαίνοντας στις αίθουσες των γενικών εδρών. Με έκοψε κρύος ιδρώτας, σκεπτόμενος την κατάσταση αυτή και τις καταλήψεις που ποτέ δεν ξέρεις πότε θα ξαναξεκινήσουν και, λέγοντας πως θα έχει εξεταστική και δεν γίνεται, επέβαλλα να γίνει σε ξενοδοχείο.

Για όσους βιαστούν να πουν ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος εκδηλώσεων, δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο. Το παράδειγμα είναι ακριβώς αυτό, ένα παράδειγμα, για να αναφερθώ στο πιο απλό — τη διατήρηση του πανεπιστημιακού χώρου σε αυτό που υποτίθεται πως είναι (αντί για σταύλο). Πως μπορούμε να πάμε στα πιο πολύπλοκα, όπως τα προγράμματα σπουδών, η διασύνδεση με την αγορά εργασίας, η έρευνα κλπ, όταν τα κτίρια μοιάζουν με τριτοκοσμικές βομβαρδισμένες φυλακές ποινικών κρατουμένων; Αν κανείς προτιμά να μείνει σε πολιτικό επίπεδο η συζήτηση, πως μιλάμε για δημοκρατία στο πανεπιστήμιο όταν οι αγωνιστές κάθε πλευράς επιβάλλουν (η προσπαθούν να επιβάλλουν) τις ατζέντες τους στους εκατοντάδες που δεν πολυ-ενδιαφέρονται;

Είμαι ο μόνος που έχει χάσει κάθε ελπίδα;

Advertisements

Σχόλια»

1. Dionysios Synodinos - Ιανουαρίου 9, 2007

Όχι δεν είσαι ο μόνος! Τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, οι δημόσιες υπηρεσίες, η αστυνομία, ο στρατός, η ”δικαιοσύνη”, η εκκλησία, η δημοκρατία… όλα πάνε κατά διαόλου. Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι (όπως μας διδάσκει η ιστορία) τέτοιες πορείες προς τον εκφυλισμό καταλήγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε αιματοχυσίες – πολέμους, χούντες, επαναστάσεις, γενικά βίαιες ανατροπές της κατάστασης.

2. adamo - Ιανουαρίου 15, 2007

1. Θα μπορούσες να έχεις ζητήσεις να χρησιμοποιήσεις το αμφιθέατρο της Πρυτανείας

2. Οι εκατοντάδεις που δεν ενδιαφέρονται είναι συνυπέθυνοι (ακριβώς γιατί δεν ενδιαφέρονται). Η δικαιολογία των εξοντωτικών συνελεύσεων είναι ακριβώς αυτό: Μια δικαιολογία.

3. PPKP - Ιανουαρίου 15, 2007

1. Για έως και 6 παράλληλα sessions και 5 ημέρες συμπεριλαμβάνοντας Κυριακή; Με καταλήψεις να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μας ανά πάσα στιγμή; (Νομίζω μάλιστα πως όντως γινόταν κατάληψη εκείνο τον καιρό)

2. Αναφέρομαι σε εκείνους που δεν ενδιαφέρονται για τις πολιτικές και κομματικές ατζέντες των διαφόρων αγωνιστών, αλλά παράλληλα ενδιαφέρονται για το επίπεδο εκπαίδευσης (και την κτιριακή υποδομή). Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι δεν θα έπρεπε να υποφέρουν στις συνελεύσεις προκειμένου να υπάρξει αποτέλεσμα, θα έπρεπε να υπάρχει αποτέλεσμα (με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες) by default. Η διαφορά στην προσέγγισή μας είναι ότι εσύ λες «η κατάσταση είναι Χ άρα πρέπει να γίνει το Υ» ενώ εγώ λέω «η κατάσταση δεν θα έπρεπε να είναι Χ».

4. adamo - Ιανουαρίου 15, 2007

Αν θέλεις να αλλάξουν κάποια πράγματα θα πρέπει να υποβάλλεις τον εαυτό σου στη βάσανο που απαιτείται για την αλλαγή. Δεν έχει σημασία ποιος, πως και γιατί έκανε την κατάσταση όπως είναι. Είναι μια αρχική συνθήκη (ανεξάρτητα από το εάν έπρεπε να είναι αυτή η αρχική συνθήκη) και απαιτείς μια τελική.

«Η κατάσταση δεν θα έπρεπε να είναι Χ». Ε λοιπόν κι εσύ τι έκανες;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: