jump to navigation

Ιστορία, Ματωμένα χώματα, Ιερά Σύνοδος και το κακό συναπάντημα Αύγουστος 3, 2007

Posted by PPKP in Πολιτική.
trackback

Δεν ξέρω από που να αρχίσω σε αυτό το post. Δεν νομίζω ότι έχω ασχοληθεί στο παρελθόν με το βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού, ίσως και να έχω σχολιάσει αλλά δεν θυμάμαι εν πάσει περιπτώσει. Εχτές έβλεπα reportage στη ΝΕΤ με τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας και ένιωσα εξοργισμένος. Το γεγονός ότι οι ειδήσεις της κρατικής τηλεόρασης κατήντησαν ξεδιάντροπο όπλο κυβερνητικής προπαγάνδας θα το σχολιάσω αλλού.

Στο reportage αυτό λοιπόν, αναφέροντας τη λίστα των φορέων που έδωσαν feedback για το βιβλίο και το οποίο ελήφθη υπόψην από τη συγγραφική ομάδα στις «διορθώσεις», άκουσα στο τέλος και την Ιερά Σύνοδο. ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ. Γίναμε Ιράν και δεν το ξέρω; Είναι ο αρχιεπίσκοπος διδάκτωρ Ιστορίας και δεν το γνωρίζω; Από πότε το παπαδαριό δικαιούται να εκφέρει ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ άποψη που θα είχε το δικαίωμα να μπει σε βιβλίο Ιστορίας; Με ποια λογική και με ποια δικαιοδοσία; Βρίσκω αηδιαστική την εξάρτηση της παρούσας κυβέρνησης από την Εκκλησία. Με κάνει ναι νιώθω ηλίθιος και ανήμπορος το γεγονός ότι η χειραγώγηση μισού ή ενός ή δύο εκ. Ελλήνων από την εκκλησία, μπορεί να εκλέξει κυβέρνηση. Μου προκαλεί μεγαλύτερη αηδία το γεγονός ότι η παρούσα κυβέρνηση δίνει για τον λόγο αυτό γη και ύδωρ στην Εκκλησία της Ελλάδος (οικονομικώς μιλώντας), η οποία απλά δεν ξέρει τι έχει — κυριολεκτικά, δεν ξέρει. Την ίδια στιγμή, ο μέσος Έλληνας φορολογούμενος στενάζει υπό το βάρος είτε του απειροελάχιστου μισθού του σε ένα περιβάλλον όπου το κόστος ζωής διπλασιάστηκε μέσα σε λίγα χρόνια, είτε υπο το βάρος φορολογίας 40%+ αν τα εισοδήματά του είναι στις ανώτερες κλίμακες (δεν ξεκινάω καν να μιλήσω για το πόσο χαμηλά βρίσκονται οι ανώτερες κλίμακες).

Ok, μετά το rant για την Εκκλησία, πάμε στο βιβλίο και τις «διορθώσεις». Η μία μετά την άλλη (όσες ανέφεραν στο reportage, δεν ασχολήθηκα εκτενέστερα), είχαν ένα και μοναδικό, προφανέστατο σκοπό: Να χρωματίσουν συναισθηματικά τα όποια ιστορικά γεγονότα. Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να δημιουργείται και να τροφοδοτείται εθνική συνείδηση απο το εκπαιδευτικό σύστημα, η εθνική συνείδηση μας κρατάει σε ένα σύνολο που μπορεί να αντιμετωπίσει απειλές εάν ποτέ υπάρξουν. Από την άλλη, δεν βρίσκω τι μας διαφοροποιεί από π.χ. τους Τούρκους, αν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα καλλιεργούμε το μίσος. Στο κάτω κάτω, δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχουν με ιστορία οι εκφράσεις του τύπου «αποτέλεσε μία από τις λαμπρότερες σελίδες στην ένδοξη ιστορία του έθνους». Η Ιστορία είναι επιστήμη, όχι μέσο χειραγώγησης. Μπορεί να είναι η πλέον controversial επιστήμη, αλλά παραμένει επιστήμη. Ποιος ορίζει τα όρια της παρέμβασης; Αν το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, που είναι το επίσημο όργανο του κράτους για αυτή τη δουλειά, υποχρεώνεται να συμβιβαστεί με τα πολιτικά παιχνίδια της εκάστοτε κυβέρνησης για να μη χαθούν ψήφοι στις επερχόμενες εκλογές, αυτό εμείς δεν ντρεπόμαστε να το δεχτούμε; Τι είναι χειρότερο, ένα ήπιο βιβλίο Ιστορίας 6ης Δημοτικού, ή το γεγονός ότι μας κοροιδεύουν μέσα στα μούτρα μας για να μην χάσουν την κουτάλα; Δεν έχω αμφιβολία ότι και οι προηγούμενοι (i.e. ΠαΣοΚ) τα ίδια θα έκαναν, πιθανόν και οποιοδήποτε άλλο κόμμα ήταν στην εξουσία. Απλά δεν εμπιστεύομαι πλέον τον πολιτικό κόσμο της χώρας — ίσως γιατί δεν έκανε τίποτα για να κερδίσει την εμπιστοσύνη μου.

Συνεχίζω για το θέμα του βιβλίου Ιστορίας και το πως θεωρώ ότι η κατάσταση ξεφτυλίστηκε τελείως και έγινε παιχνίδι στα χέρια των επικοινωνιολόγων. Θα μοιραστεί λέει, μαζί με το βιβλίο της Ιστορίας, και το βιβλίο της Διδούς Σωτηρίου «Ματωμένα Χώματα». Κάποιοι το θεωρούν σωστή και έξυπνη κίνηση (δεν διαφωνώ ως προς το «έξυπνη» με την έννοια της πονηριάς). Κανείς δεν κρίνει το βιβλίο, που είναι άριστο λογοτεχνικά, αλλά με ποια λογική ένα μυθιστόρημα δίνεται ως σχολική ύλη; Πως η μαρτυρία ενός ανθρώπου νομιμοποιείται ως ιστορική αλήθεια; Μήπως να χέσουμε τελείως επιτέλους κάθε θεσμό που κατακτήθηκε εδώ και δεκαετίες και να αφήσουμε να καταρτίζουν εκπαιδευτικό πρόγραμμα οι πολιτικοί σύμβουλοι του κάθε υπουργού; Δηλαδή στο βωμό της ψηφοθηρίας θα δημιουργήσουμε νέες γενεές καφρούληδων; Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν με απασχολεί το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού και του κάθε βιβλίου. Δεν θα το θυμούνται 1 χρόνο αφού το διαβάσουν, και οι Τούρκοι θα είναι κακοί όχι λόγω του βιβλίου Ιστορίας και των Ματωμένων Χωμάτων, αλλά επειδή έτσι προκύπτει από τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση. Εδώ τα παιδιά δεν ξέρουν τι έγινε το 1821 και το 1940, θα ξέρουν για τη Μικρασιατική καταστροφή; Η διαδικασία όμως είναι προβληματική. Αντί να δημιουργήσουμε πολίτες με κριτική σκέψη και πραγματική γνώση της ιστορικής αλήθειας (ok, μεγάλη κουβέντα), κοιτάμε να ικανοποιήσουμε το αίσθημα δικαίου του κάθε νεο- ή παλαιοσυντηρητικού. Αν είναι να μοιράσουμε τα Ματωμένα Χώματα, γιατί δεν μοιράζουμε και κάτι αντίστοιχο γραμμένο από Τούρκο συγγραφέα, που θα εξιστορεί τις θηριωδίες Ελλήνων; Ή, γιατί δεν τις αναφέρουμε έστω στα βιβλία της Ιστορίας;

Στην πραγματικότητα, έχω πλέον πειστεί ότι δεν είναι επιθυμητό ένα σύστημα παιδείας που δημιουργεί αποφοίτους με κριτική σκέψη. Δεν μου αρέσουν οι θεωρίες συνομωσίας, ποτέ δεν μου άρεσαν, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είμαι βέβαιος ότι εξυπηρετεί περισσότερο μια αποβλακωμένη κοινωνία με 18χρονους που τους ενδιαφέρει περισσότερο ο Ολυμπιακός και τα νέα κινητά τηλέφωνα, παρά η πολιτική και το περιβάλλον. Η κάθε υπουργός που κόπτεται για την εκπαίδευση, δεν μπορεί να αφήνει τον ορισμό της στους παπάδες. Ο κάθε πολιτικός που υποστηρίζει ότι λειτουργεί προς όφελος των ψηφοφόρων του και του «έθνους», ότι κι αν σημαίνει αυτό, δεν μπορεί να επιτρέπει παρεμβάσεις στα θεσμοθετημένα όργανα.

Και τέλος, κ. Παπαθεμελή, ξεκολλήστε: Οχι, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το βιβλίο Ιστορίας της 6ης Δημοτικού σημαντικότερο από τη φωτιά στην Πάρνηθα. Ένα βιβλίο Ιστορίας που δεν συνάδει με τις απόψεις σας, δεν μπορεί να υποβαθμίσει τη ζωή 6 εκ. πολιτών.

Και λίγα έγραψα.

Advertisements

Σχόλια»

1. Λάζαρος - Αύγουστος 3, 2007

Όλα αυτά που γράφεις θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα, αλλά δυστυχώς δεν είναι. Όντως, θα πρέπει να γράφονται από επιστήμονες και όχι από παπάδες. Επειδή όμως αυτό δεν συμβαίνει, τα βιβλία της ιστορίας είναι κάτι σαν western: καλός πόλιτισμένος χριστιανός Έλληνας πολεμά τον κακό απολίτιστο μουσουλμάνο Τούρκο.

2. PPKP - Αύγουστος 3, 2007

Ακριβώς. Κάθε φορά που μαθαίνω για κάποια από τις θηριωδίες που διέπραξαν οι Έλληνες και ποτέ δεν την έμαθα, θυμώνω πάρα πολύ. Θύμωσα ακόμα περισσότερο όταν έμαθα ότι το Κρυφό Σχολειό, που έμαθα στο σχολείο ως αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια, δεν είναι παρά ένας μύθος που φτάσαμε από το πολύ πες-πες να τον πιστέψουμε.

Το χειρότερο από όλα όμως, είναι που θεωρούν πολλοί ότι η εθνική μας συνείδηση δεν είναι και δεν δημιουργείται από την αγάπη για τον ελληνικό πολιτισμό και τα όποια, λίγα ή πολλά, επιτεύγματα των ανθρώπων αυτού του τόπου, αλλά από το κοινό μας μίσος προς τους Τούρκους, τους Αλβανούς, τους Σκοπιανούς και κάθε άλλο «εχθρό του Έθνους». Λες και το μίσος γέννησε ποτέ καλό.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: