jump to navigation

Thinking out-of-the-box Νοέμβριος 23, 2007

Posted by PPKP in Πολιτική.
trackback

Ο βουλευτής της Ν.Δ. κ Σταύρου στην Πρώτη Γραμμή θριαμβολογεί για το πως από τον τελευταίο προϋπολογισμό προκύπτει ότι έως 12.000 ευρώ εισόδημα τον χρόνο είναι πλήρως αφορολόγητο και πως για πρώτη φορά συνετάχθη προϋπολογισμός πραγματικά κοινωνικού κράτους, πόσο ευνοημένοι είναι 3 εκατομμύρια συμπολίτες μας και λοιπές πίπες. Ούτε κουβέντα για την ανέχεια στην οποία σε αναγκάζει ένα εισόδημα 1000 ευρώ το μήνα.

Επαναδιατυπώνω λοιπόν: «Αφού αν σου αυξήσω το εισόδημα θα πληγούν «οι επενδυτές», ας πληγεί το κράτος που είσαι εσύ αλλά δεν το καταλαβαίνεις και δεν πρόκειται και να γκρινιάξεις στο τέλος-τέλος.»

Σαν τον παρανοϊκό βιαστή είναι αυτή η κυβέρνηση: Πιάνει τις γυναίκες σε σκοτεινούς δρόμους, τις βιάζει, τις κακοποιεί βάναυσα, τις αφήνει λιπόθυμες και πριν φύγει τους αφήνει ένα λουλούδι.

ΥΓ: Εχτές συνάντησα μετά από πολύ καιρό έναν (αρκετά νεότερο ηλικιακά) φίλο. Πτυχίο οικονομικών από ΑΕΙ, μεταπτυχιακό (από ΑΕΙ), 800 ευρώ το μήνα εισόδημα. Καλό ε;

Advertisements

Σχόλια»

1. adamo - Νοέμβριος 23, 2007

Ο Σταύρου ήταν τουλάχιστον εκτός κλίματος στη Π.Γ. Τον παρακολούθησα όσο μίλαγε για το ασφαλιστικό. Κατά τη γνώμη μου συμβαίνουν κάτι από αυτά τα δύο πράγματα:

1. Ζει εκτός της πραγματικότητας και δεν μπορεί να αντιλληφθεί το πρόβλημα (ή ακόμα χειρότερα δεν τον ενδιαφέρει γιατί αυτός θα πάρει την καλή βουλευτική σύνταξη), ή

2. Είναι ένας εξαιρετικά σκληρός και ταυτόχρονα αναποτελεσματικός άνθρωπος.

Το σίγουρο είναι πως δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του, διαφορετικά θα έβλεπε πως αυτά που υποστηρίζει ναρκοθετούν το μέλλον των εγγονιών του (εάν έχει).

2. PPKP - Νοέμβριος 23, 2007

@adamo: Μάλλον συμβαίνουν και τα δύο μαζί, ταυτόχρονα με την αδυναμία των περισσοτέρων από αυτούς τους ανθρώπων να εναντιωθούν στην κομματική γραμμή, υπό το φόβο ότι θα χάσουν την κουτάλα.

3. thanos - Νοέμβριος 23, 2007

Χωρίς να έχω ακούσει την εκπομπή και χωρίς να αμφισβητώ πλήρως αυτά που λέτε (ούτε το ότι ένας πολιτικός είναι άσχετος σε τεχνοοικονομικά θέματα—what else is new?), έχω να παρατηρήσω τα εξής, με βάση πρόσφατη εμπειρία μου.

Για κάθε $ (ή ευρώ) που αμοίβεσαι, ο εργοδότης σου έχει ένα overhead. Στο UCLA για παράδειγμα όπως και στα περισσότερα πανεπιστήμια, κάθε ερευνητικό πρόγραμμα τρώει ένα ωραίο καπέλο 54%. Δηλαδή από τα $100K που σου δίνει το research grant, τα 54 πάνε στο UCLA (ή αλλιώς, για να πάρεις 100Κ πρέπει το grant να είναι 154κ–πάνω κάτω). Οπότε έχουμε ένα overhead 54%. Το πρόβλημα είναι ότι ο «επενδυτής» (αυτός που σου δίνει 100Κ) δεν ξέρει τίποτα για το overhead, οπότε περιμένει τα 100Κ του να πίασουν τόπο, αν και εσύ ουσιαστικά αναγκάζεσαι να δουλέψεις με τη μισή αμοιβή.

Όταν το έμαθα αυτό μου φάνηκε παρανοϊκά υψηλό overhead. Τελικά όμως έμαθα ότι είναι ΨΙΧΟΥΛΑ μπροστά στο overhead εταιριών. Το overhead στις εταιρίες κυμαίνεται από 250 ώς 400%. Δηλαδή με λίγα λόγια, η εταιρία πρέπει να βγάζει 400Κ για να πάρεις εσύ 100!

Αυτά στην Αμερική. Στην Ελλάδα, λόγω της γενικότερης στρέβλωσης της λειτουργίας των εταιριών αλλά και του κράτους, πιθανολογώ ότι το overhead είναι πολύ περισσότερο. Σε αυτό συμβάλλει κατά ένα μεγάλο βαθμό η εντελώς καθυστερημένη γραφειοκρατία, το γελοία περίπλοκο φορολογικό σύστημα, οι τεράστιες (και καθόλου αποδοτικές) ασφαλιστικές εισφορές αλλά και η «μπακαλίστικη» νοοτροπία των «εργοδοτών».

Τελικά όμως το θέμα συνοψίζεται στα εξής:

1. Η κυβέρνηση δε μπορεί να επιβάλλει στις εταιρίες πολιτική αμοιβών. Αυτό που μπορεί και πρέπει να κάνει είναι να ΜΕΙΩΣΕΙ το εντελώς γελοίο γραφειοκρατικό overhead, το οποίο πέρα από τους δημόσιους αργόσχολους στους οποίους προσφέρει εργασία, προσφέρει εργασία (αλλά ΜΗ ΑΠΟΔΟΤΙΚΗ) και σε κάθε λογής μεσάζοντες και «middle managers» (δηλαδή άχρηστους) στις εταιρίες. Βεβαίως, αν γίνει αυτό πολλοί αργόσχολοι δημόσιοι/ιδιωτικοί θα χάσουν τη βολή/δουλειά τους. Ε, TOUGH.
2. Οι εταιρίες δε μπορούν έτσι ξαφνικά να αυξήσουν τις αμοιβές αν δε μειωθεί το overhead ή αυξηθεί εντυπωσιακά ο τζίρος τους. Επειδή όμως οι περισσότερες (συντριπτικά) ελληνικές εταιρίες είναι τελικοί πωλητές (πουλάνε απευθείας στον καταναλωτή), να αυξηθεί ο τζίρος είναι πολύ δύσκολο (11Μ πληθυσμός παραμένει 11Μ για αρκετό καιρό. Επίσης όταν οι καταναλωτές δεν έχουν πολλά λεφτά–περίπτωση ελλάδας–έχεις πρόβλημα).
3. Η αύξηση του αφορολόγητου και η μείωση των γελοιωδέστατα υψηλών φορολογικών συντελεστών (45% για 23Κ ευρώ, ούτε σουηδία να είμασταν τρομάρα μας) αυξάνει την καταναλωτική αγοραστική δύναμη, οπότε τουλάχιστο αυξάνεται (λίγο) και ο τζίρος, θεωρητικά. Οπότε η μείωση των συντελεστων είναι ΟΝΤΩΣ καλό οικονομικό μέτρο (μεσομακροπρόθεσμα). ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΖΙΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΛΛΑ ΤΟ OVERHEAD.

Τώρα τα άλλα για κοινωνικές πολιτικές κλπ είναι για εσωτερική μικροπολιτική κατανάλωση.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: