jump to navigation

Adios Απρίλιος 14, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
comments closed

Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες,

26 Οκτωβρίου 2006 ήταν το πρώτο post αυτού του blog. Σήμερα 14 Απριλίου 2008, είναι το τελευταίο. Ομολογώ πως δεν περίμενα σε καμμία περίπτωση να κρατήσει τόσο αυτή η ιστορία, δεδομένων των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών. Το χώσιμο που επέλεξα να κάνω από εδώ σε πράγματα που με ενοχλούσαν ήταν σχεδόν… ψυχοθεραπευτικό 🙂 Αντιστοίχως και η αναφορά σε πράγματα άξια θαυμασμού.

Σε κάθε περίπτωση, ευχαριστώ όσους συμμετείχαν στις συζητήσεις που άνοιγα κατά καιρούς και τέλοσπάντων ασχολούνταν με το ταπεινό αυτό blog με οποιοδήποτε τρόπο.

Υγεία και χαρά,

ΠΠΚΠ.

Skype Απρίλιος 4, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
add a comment

Δεν ξέρω γιατί το ξανα-άνοιξα, ξέρω όμως γιατί θα το ξανα-κλείσω. Enough is enough.

Να θυμηθώ να γράψω: Μαρτίου 14, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
add a comment
  • Για τη Νέα Υόρκη
  • Για την securit-o-υστερία στη Νέα Υόρκη
  • Για το κωλο-Logan
  • Για τον Λεμονή (έγραψε άλλος)
  • Για το iPhone
  • Για το νέο σχέδιο που προβλέπει οπλισμένους φρουρούς σε όλες τις πτήσεις
  • Για την AltecTelecoms

On books.gr and user experience Φεβρουαρίου 11, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
add a comment

Αγαπητέ κ. CTO των βιβλιοπωλείων Ελευθερουδάκη:

Προσπάθησα να χρησιμοποιήσω το site σας για να βρω κάποια βιβλία που έψαχνα. Καθώς δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, χρειάστηκε να πάω στις κατηγορίες του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου. Έχασα μισή ώρα περιμένοντας σε κάθε υποκατηγορία που άνοιγα κοντά ένα λεπτό για να ανοίξει η κάθε σελίδα.

Πρέπει επειγόντως να ξανασχεδιάσετε ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω:

α) τη βάση δεδομένων σας,
β) την υποδομή που την υποστηρίζει
γ) τα queries σας.

Για την ώρα, θα ψωνίσω από τον Παπασωτηρίου.

Ποτέ ξανά Friday’s Φεβρουαρίου 10, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
3 Σχόλια

Εχθές βρέθηκα στα Friday’s Αμπελοκήπων, όπου την ώρα που ετοιμαζόμουν να φύγω παρατήρησα στο ταβάνι κάμερες. Όχι τις φανερές, αλλά τις άλλες που είναι σε πράσινο ημισφαίριο τζαμάκι, δεν ξέρω αν το κάνουν για να μην το καταλαβαίνεις ή για να μην σε ενοχλεί η θέα της κάμερας. Για όποιο λόγο και να το κάνουν, η σκέψη ότι μια κάμερα ήταν σχεδόν πάνω από το κεφάλι μου και κάποιος μπορούσε να παρακολουθεί τις μπουκιές μου, μου προξένησε τεράστια ενόχληση. Περίμενα να δω κάμερες και κλειστά συστήματα τηλεόρασης σε σταθμούς τρένων, σε πολυκαταστήματα, σε αεροδρόμια, έξω από πρεσβείες, δεν ξέρω κι εγώ που αλλού, αλλά όχι πάνω από ψητά κοτόπουλα και tortillas.

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ FRIDAY’S.

ΥΓ: Πριν από εκεί, πήγα και είδα το Sweeney Todd — δεν ήταν κακό αλλά ούτε και τρελλάθηκα. Γενικώς απεχθάνομαι τα musicals αλλά τελικά αυτό δεν με χάλασε, περισσότερο με πείραξε που η εκδίκηση παρουσιαζόταν μέσα από ένα ελαφρώς χαζοχαρούμενο πρίσμα. Τέλοσπάντων, άσχετο (απλά είπα μια και ήμουν εκεί πριν τα Friday’s να σας δώσω και την ταινιοκριτική).

i-Call Φεβρουαρίου 7, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
3 Σχόλια

Όντας χωρίς τηλέφωνο εδώ και μέρες λόγω βλάβης του router, έβαλα το παλιό routerάκι για να έχω τουλάχιστον internet (αν και κάτι δεν πάει καλά πάλι αλλά anyway). Λέω λοιπόν, δεν παίρνω κανένα SIP service να κάνω δουλειά μου μέχρι να με αποσυνδέσει ο OTE και να με πάρει στην αγκαλιά του ξανά; Άσε που θα ήταν χρήσιμο και για τα ταξίδια, που έχω μεν skype callout αλλά δεν δουλεύει πάντα πολύ καλά. Στην Ελλάδα, οι «μεγάλοι» SIP service providers είναι η HOL (evoice) και η Altec (i-Call). Με τη HOL προφανώς και δεν ξαναέμπλεκα, όχι μόνο λόγω κακής εμπειρίας, αλλά και γιατί όταν πήγα να χρησιμοποιήσω τα SIP services τους έχοντας ήδη μπει σε πρόγραμμα double play, είχαν μείνει και τα παλιά στοιχεία, γινόταν ένα configuration chaos, προσπαθούσα να συνθεθώ με τα παλιά, κλειδώθηκα, περίμενα 20-30 λεπτά στο τηλέφωνο για tech support, ε ok χέστε με. Αποφάσισα λοιπόν να δοκιμάσω το i-Call.

Απογοητευμένος από το τηλεπικοινωνιακό μπάχαλο της χώρας, περίμενα τα χειρότερα. Έχω να πω ότι εξεπλάγην (πσσσσσσσσσσ) πολύ ευχάριστα από την ευκολία με την οποία έγιναν όλα — πλην ίσως του configuration του softphone μου, που απαιτούσε κάποια προσπάθεια. Ο κωδικός φτιάχτηκε και μπόρεσα να αγοράσω χρόνο μέσω paypal (έχουν flat-rate, προπληρωμένα, pay as you go, κλπ — μεγάλη ευελιξία). Η ποιότητα του ήχου είναι πολύ καλή, οπότε αποφάσισα να δοκιμάσω και το Call-in service τους που είναι… 1 ευρώ το μήνα — τζάμπα πράμα! Διάλεξα τον αριθμό μου από τους διαθέσιμους (χλιδή), έστειλα ένα ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΟ fax δύο σελίδων εκ των οποίων η μία ήταν οι νομικοί όροι (λίγοι και απλοί, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) και περιμένω την ενεργοποίηση. Ήδη έχω call-out στο σπίτι, μένει μόνο το call-in. Δεν ξέρω πως θα κυλήσει στη συνέχεια, αλλά αυτή τη στιγμή είμαι πολύ χαρούμενος με την υπηρεσία και την ευκολία με την οποία την απέκτησα. Το δε online διαχειριστικό περιβάλλον είναι απλό και με όλη την πληροφορία που χρειάζεται, πολύ καλή δουλειά πραγματικά. Το πλάνο μου για το μέλλον είναι: Τηλέφωνο από ΟΤΕ, ADSL από ΤΕΕ (ή Forthnet) και VoIP από Altec.

Η μικρή μου διαστροφή Φεβρουαρίου 7, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
add a comment

…είναι να διαβάζω τα Cc headers στα mail που μου στέλνουν. Όταν μάλιστα είναι forwarded, διαβάζω τα Cc headers σε τουλάχιστον 1-2 hops πριν από εμένα. Έτσι έχω ανακαλύψει τα πιο αστεία ονόματα (δεν θα πω το σημερινό για να μην καρφωθώ :-)). Έτσι πλάκα-πλάκα έχω κερδίσει και έναν πολύ καλό φίλο στο παρελθόν — μεγάλη ιστορία για να την πω εδώ.

Ένα ρημάδι sandwich Ιανουαρίου 23, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
4 Σχόλια

Σήμερα πήγα στο φούρνο και πήρα ένα ρημάδι sandwich, με μαύρο ψωμί, τυρί, ζαμπόν και τομάτα. Πλήρωσα 2,30.

2,30.

Δύο και τριάντα.

ΔΥΟ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑ.

800 δραχμούλες.

Για ένα sandwich με τυρί, ζαμπόν, τομάτα. Και μαύρο ψωμί.

Εγώ φταίω που δεν τους έκραξα που δεν είχαν τιμούλες μπροστά στα sandwich, τις τυρόπιτες κι όλα αυτά. Τενεκέδες.

Ξέρεις τι θα ήθελα; Ιανουαρίου 14, 2008

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
6 Σχόλια

Θα ήθελα να έχω ένα μαγαζί σε ένα νησί του Αιγαίου, από αυτά με αυλή που φτιάχνουν καφέ, κρέπες και ομελέτες το πρωί, και το βράδυ γίνονται bars για χαλαρό ποτάκι — με θέα στη θάλασσα, αν είναι δυνατόν. Θα ήθελα σε αυτό το μαγαζί να σερβίρω τους καφέδες το πρωί και το μεσημέρι και να διαλέγω τη μουσική. Θα ήθελα οι πελάτες μου να πίνουν fredo, φραπέ, χυμούς και οτιδήποτε διαβάζοντας Dan Brown ή Umberto Eco ή κάτι πιο βαρύ που εγώ δεν το έχω γιατί δεν είμαι και πολύ της λογοτεχνίας. Θα ήθελα στο background να ακούνε Mo’ Horizons, Nouvelle Vague, Thievery Corporation και όλες αυτές τις άλλες μουσικές που έχουν φτιαχτεί για καφέ με θέα στη θάλασσα και αποσυμπίεση.

Και θα ήθελα να είμαι εκείνος που τους λέει κάθε είδους μαλακιούλα την ώρα που τους σερβίρει, τους κάνει να χαμογελάνε και φεύγει χαρούμενος που δικαίωσε τη φήμη του ως η μασκότ του νησιού.

Αλλά δεν μπορώ, έχω έργα να τρέξω και παραδοτέα να γράψω. Γαμώτο.

Αγαπημένοι μου αναγνώστες :-) Δεκέμβριος 30, 2007

Posted by PPKP in Έτσι, γουβέτσι, κοκορέτσι.
add a comment

Μετά από πρόταση – απαίτηση του φίλου GK, το blog σας εύχεται χρόνια πολλά και μια εκπληκτική χρονιά!

Να γελάτε και να περνάτε όμορφα.