jump to navigation

Μελαχροινή στο Λαζόπουλο Δεκέμβριος 4, 2007

Posted by PPKP in Γυναίκες.
2 Σχόλια

Αν είσαι μελαχροινή θεά με τα μαλλιά πιασμένα πίσω, μαύρη μπλούζα και χακί (;) jacket και ήσουν απόψε στον Λαζόπουλο: Αν μου στείλεις το τηλέφωνό σου και βγούμε για ένα ποτό θα καταθέσω όλο τον τραπεζικό λογαριασμό μου στη Unicef, την Action Aid και τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα!!!

Advertisements

(Κωνσταντίνα) Νάντια Γιαννακοπούλου Ιουλίου 18, 2007

Posted by PPKP in Γυναίκες, Οι άλλοι (γενικώς), Πολιτική.
comments closed

Τις προάλλες έβλεπα (κλασσικά) Πρώτη Γραμμή, όπου ήταν καλεσμένες 2 νέες γυναίκες πολιτικοί, η μία εκ των οποίων ήταν η κ. Κωνσταντίνα (Νάντια) Γιαννακοπούλου από το ΠΑΣΟΚ. Αφού διευκρινήσω εκ των προτέρων ότι το post δεν είναι κομματικής αλλά πολιτικής φύσεως, προχωρώ. Η κ. Γιαννακοπούλου είναι by all means μια πολύ όμορφη κυρία (πράγμα το οποίο προφανώς γνωρίζει — μια γυναίκα που ξέρει ότι είναι ωραία φαίνεται ξεκάθαρα και δια γυμνού οφθαλμού). Ως εκ τούτου, και παρά το γεγονός ότι τη βρήκα λίγο εκνευριστική με το μόνιμο χαμόγελό της και την άκρως προβλεπόμενη στάση/ρητορεία της, μου κίνησε το ενδιαφέρον για να βάλω το όνομά της στο Google και να δω τι θα μου επιστρέψει.

Από τις διάφορες σελίδες, έκανα click εδώ. Η φωτογραφία αδικεί την κ. Γιαννακοπούλου, αλλά εν πάσει περιπτώσει δεν είναι εδώ το θέμα μας. Θεωρώ ότι την αδικούν πολύ περισσότερο οι αντιφάσεις στις οποίες καταφέρνει να υποπέσει, στο πολύ μικρό κομμάτι δηλώσεών της. Αντιγράφω:

Σε δήλωσή της η Νάντια Γιαννακοπούλου αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι υπέβαλε αίτηση υποψηφιότητας ανταποκρινόμενη στο αίτημα των καιρών για ανανέωση του Πα.Σο.Κ. και το κάλεσμα του προέδρου Γ. Παπανδρέου.
«Η ενεργός συμμετοχή μου», σημειώνει, «στην πολιτική ζωή μέσα από τις οργανώσεις του Πα.Σο.Κ. και της νεολαίας, που κορυφώθηκε με την εκλογή μου στο Εθνικό Συμβούλιο, αλλά και η αδιάκοπη παρουσία μου στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της Μεσσηνίας, αποτελούν το εφαλτήριο για την υποψηφιότητά μου στις προσεχείς εθνικές εκλογές, ως υποψήφιας βουλευτή Μεσσηνίας.
Ως νέος άνθρωπος και νέα γυναίκα, διαβεβαιώνω κατηγορηματικά όλες τις Μεσσήνιες και τους Μεσσήνιους ότι με όπλα τη γνώση που έχω αποκτήσει από τις πολυετείς σπουδές μου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και με αδιαπραγμάτευτες αρχές μου την αμεσότητα, την απλότητα, την ειλικρίνεια, την υπευθυνότητα, την αγωνιστικότητα, αλλά και το νέο ήθος και ύφος που απαιτεί η κοινωνία, το νέο πολιτικό λόγο μακριά από βερμπαλισμούς και την ξύλινη γλώσσα του παρελθόντος, θα δουλέψω με όλη μου τη δύναμη και τη ζωντάνια για την ανάδειξη και την επίλυση των προβλημάτων του τόπου μας, που δυστυχώς είναι πολλά. Δίπλα σε κάθε συμπολίτη μας».
Δηλώνει, επίσης, ότι πρέπει να ανακοπεί ο κατήφορος στον οποίο έχει οδηγήσει τη χώρα μας η Ν.Δ., καθώς και ότι το Πα.Σο.Κ. με νέο όραμα και πρόγραμμα θέλει και μπορεί να γυρίσει σελίδα και να οδηγήσει τη χώρα στην ανάπτυξη και την ευημερία, δίνοντας νέες ελπίδες και προοπτικές στους μη προνομιούχους, τους νέους, τους αγρότες, τις γυναίκες.
Καταλήγοντας, τονίζει: «Το νέο Πα.Σο.Κ. πρέπει να υποσχεθεί μόνο όσα μπορεί να υλοποιήσει και να υλοποιήσει οπωσδήποτε όσα υποσχεθεί», καθώς «έτσι θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του Έλληνα πολίτη στην πολιτική και τους πολιτικούς».

Έτσι θα μείνετε κ. Γιαννακοπούλου μακρυά από βερμπαλισμούς και την ξύλινη γλώσσα του παρελθόντος;

Για εμπέδωση: Δεν είναι κομματικό post, είναι πολιτικό.

Update, 19/10/2009: Το blog αυτό έχει κλείσει, και παραμείνει χωρίς οποιαδήποτε μεταβολή, από τις 14/04/2008. Σήμερα, 18 μήνες μετά, ένιωσα τέτοια δικαίωση που επέστρεψα να σχολιάσω. Σε αυτό το post είχα γράψει πριν τις προηγούμενες εκλογές (18/07/2007) για την πρωτοεμφανιζόμενη κ. Γιαννακοπούλου ότι είχε υιοθετήσει τελείως ξύλινο λόγο. Σήμερα, η Ελληνοφρένεια, έβγαλε απόσπασμα από την ομιλία της στη Βουλή, με τίτλο «Ξυλουργείο η Νάντια». Ο.Ε.Δ.

Μι Τάρζαν, γιου Τζέην Μαρτίου 15, 2007

Posted by PPKP in Γυναίκες, Τηλεόραση.
add a comment

Ποιο καλό παιδί θα μου πει ποιο είναι το ΘΕΟΤΡΕΛΛΟ ξανθό μωρό που έσκασε μύτη στη ζούγκλα του Μάκη; Θέλω να γίνει η μάνα των παιδιών μου 😉

:-) Δεκέμβριος 10, 2006

Posted by PPKP in Γυναίκες.
add a comment

ht_red_roses.jpg

Ελληνίδες Νοέμβριος 20, 2006

Posted by PPKP in Γυναίκες, Οι άλλοι (γενικώς), Χώσεεεε!!!.
2 Σχόλια

Ok, πάμε. Disclaimers:

  1. Δεν είστε όλες ίδιες.
  2. This is not hate-talk. Δεν με παράτησε καμμία πρόσφατα για να έχω πικραθεί με όλες, δεν είμαι μισογύνης (το αντίθετο…), δεν είμαι gay, δεν είμαι κομπλέξας με τις γυναίκες. Απλά τα έχω πάρει με το καλάμι που κουβαλάτε οι περισσότερες.
  3. Δεν είμαι πουριτανός (έχει σημασία για αργότερα στο κείμενο).

Η ιστορία στην οποία βασίζεται η θεωρία μου ξεκινάει πριν πολλά, πολλά χρόνια. Τότε που ο Petros Kostopoulos έκανε την εμφάνισή του στο προσκήνιο με περιοδικά lifestyle. Νομίζω πως το πρώτο ήταν το ΚΛΙΚ. Τα περιοδικά αυτά ήταν πρωτοποριακά για την Ελλάδα, ok, στο δίνω αυτό. Η απήχησή τους ήταν τόσο μεγάλη, που πολύ σύντομα ξεπήδησαν κι άλλα αντίστοιχα. Λίγο αργότερα, έγινε η αντίστοιχη έκρηξη με γυναικεία περιοδικά, ακολουθώντας το ίδιο lifestyle pattern. Όλα, μα όλα, ακολουθούσαν την πεπατημένη: High-λίκι, μούρη, ότι δείχνεις είσαι, καλύτερα μιας ώρας λουλούδια στον Καρρά παρά 40 χρόνια γυναίκα και μωρά. Ξαφνικά όλοι οι Έλληνες έπρεπε βάσει των περιοδικών να είναι είτε χρηματιστές ή μεγαλοστελέχη, να ονειρεύονται supercars, δουλειά ως τις 10 το βράδυ και μπασκετάκι στο διπλανό γήπεδο — όταν δεν έπαιζε ποτάκι σε club με σκληρή πόρτα και τίγκα στο μοντέλο. Παράλληλα, σεξ, σεξ, σεξ. Ο άντρας ο σωστός ο πρόστυχος ήξερε ξαφνικά να μαγειρεύει τέλεια, να διακοσμεί το σπίτι του καλύτερα από διακοσμητή των 500 ευρώ την ώρα, προλάβαινε να δουλεύει ως τις 10 μμ, να πηγαίνει γυμναστήριο, να έχει super κοινωνική ζωή και γυρνώντας σπίτι με τη γκόμενα να έχει κάθε διάθεση και δυνάμεις για αχαλίνωτο ολονύκτιο σεξ — πριν κοιμηθεί 1 ώρα και σηκωθεί για να συνεχίσει. Η σύντροφος του, κουκλάρα, με κορμί μοντέλου και καμπύλες Jessica Rabbit, είτε μοντέλο είτε μεγαλοστέλεχος κι εκείνη, που κρατούσε όμως σπίτι μια χαρά και ήταν πουτάνα στο κρεββάτι και κυρία στην κενωνία, και μια χαρά αν προέκυπτε θα γινόταν η νοικοκυρά η σωστή που θα μεγαλώσει τα παιδάκια του άντρα του σωστού του πρόστυχου.

Μέσα στην παραπάνω ζαλάδα, χάθηκε η μπάλα και βρέθηκαν οι γυναίκες να ψάχνουν τον ως άνω άντρα και οι άντρες την ως άνω γυναίκα, ξεχνώντας πως αυτά τα role models απλά δεν υπάρχουν. Ως εδώ, ένα το κρατούμενο.

Η νοοτροπία του σεξ όμως είχε ήδη διαμορφωθεί για τα καλά. Σημασία δεν είχε πια η σχέση αλλά το κρεββάτι (υπενθύμιση: Δεν είμαι πουριτανός, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το άπλετο προγαμιαίο σεξ :-)). Άρα οι άντρες δεν προσέγγιζαν πλέον μία γυναίκα για να τη γνωρίσουν, αλλά για να τη μαμήσουν. BTW, I take great pride με το γεγονός ότι δεν έπεσα σε αυτή τη λούμπα ποτέ. Συνεχίζω όμως: Ο μέσος Έλληνας (και, προφανώς, δεν είναι όλοι ίδιοι) ξεκίνησε να πηγαίνει με τον πούτσο έξω που λέει και μια φίλη, και αυτό όταν συμβαίνει είναι τόσο ασύλληπτα προφανές σε οποιονδήποτε άνθρωπο μπορεί να χρησιμοποιήσει το μυαλό του στοιχειωδώς. Τώρα σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, όπου όλα είναι καλά κι ωραία, μια γυναίκα ενδεχομένως να μη ζοριζόταν να παίξει το παιχνίδι — στο κάτω κάτω, κι αυτή θα χαιρόταν στο τέλος. Όταν όμως ρε μεγάλε έχει γεμίσει ο κόσμος βιαστές, τρελλούς και μαλάκες υστερικούς, πως περιμένεις μια γυναίκα έτσι άνετα και χαλαρά να ενδώσει στη σχεδόν προσβλητική κίνησή σου; Πως πας και της λες με ύφος «απόψε μωρό μου θέλω να σου κάνω έρωτα» ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΑΤΑΚΑ;;; Ok, αυτή δεν είναι η ατάκα του μέσου Έλληνα, αλλά εν πάσει περιπτώσει όλες οι γυναίκες που ξέρω λένε ανοιχτά πια πως όταν τις πλησιάζει ένας άντρας έξω τους είναι απολύτως σαφές ότι μόνο ένα πράγμα έχει στο μυαλό του. Δύο τα κρατούμενα.

Έχουμε λοιπόν:

  1. Οι γυναίκες ψάχνουν alpha-males
  2. Οι άντρες ψάχνουν alpha-females
  3. Οι άντρες είναι επιφορτισμένοι να κυνηγάνε (ακόμα)
  4. Οι γυναίκες σκέφτονται μόνο το σεξ αλλά το παίζουν παρθένες (κατάλοιπο της ελληνικής κοινωνίας), οι άντρες σκέφτονται μόνο το σεξ και το παίζουν επιβήτορες (αν και οι περισσότεροι τη στενότερη σχέση τους την έχουν με τη χείρα και τα 5 ορφανά)
  5. Πάρα πολλοί άντρες είναι μαλάκες, άσχετοι και κρετίνοι
  6. Οι περισσότεροι από αυτούς προσεγγίζουν τις γυναίκες με ατάκες του τύπου «μωρό μου μαζί θα σπάσουμε πολλούς σουμιέδες απόψε»)

Το αποτέλεσμα, είναι ότι από τις προσπάθειες να προσεγγίσεις πλέον μια γυναίκα, οι πιο πολλές θα πάνε άκλαφτες, ανεξάρτητα από το πόσο ευγενικός ή καλοπροαίρετος είσαι. Πιο πολλές πίτες ==> πιο πολλές προσπάθειες ==> πιο μεγάλο κοινό για την κάθε ηλίθια που νομίζει ότι το Cosmo λέει αλήθεια ==> πιο πολλές πίτες.

Τελικά καταλήγει πάαααααρα πολύς κόσμος μόνος του, οι γυναίκες έχουν καβαλήσει τρελό καλάμι και δεν πλησιάζονται με τίποτα, οι άντρες κλάνουν μέντες, και γενικώς χέσε μέσα. «Γιατί ρε μεγάλε τα βάζεις με τις Ελληνίδες«, θα μου πεις, «αφού φταίνε και οι Ελληνάρες;» Γιατί εγώ ρε κοπελιά τις αντιδράσεις των γυναικών βλέπω, και δε φταίω σε τίποτα όταν η άλλη θεωρεί πως ο de facto σκοπός μου είναι να τη μαμήσω το ίδιο βράδυ.

Δεν είναι.

Τελικά, για να καταλήξω στην ιστορική ατάκα του Πάρη από Μυτιλήνη, καλή του ώρα, «τι δεν υπάρχουν άντρες μωρή, ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ».

Ιωάννα Νοέμβριος 20, 2006

Posted by PPKP in Γυναίκες, Respect.
2 Σχόλια

Όταν γράψω το rant μου για τις Ελληνίδες και πως την έχουν ψωνίσει γενικώς, θα πρέπει να τονίσω ότι δεν ισχύει για κοπέλες όπως η Ιωάννα, που γνώρισα φέτος το καλοκαίρι στην Πάτμο. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό το είδος θηλυκού ήταν… μύθος. Κλάση, αξιοπρέπεια και αριστοκρατεία χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Καθαρά μάτια και ευγενική φυσιογνωμία που μπορείς να εμπιστευτείς. Και όλα αυτά φανερά, σε εμένα τουλάχιστον, πριν καν μιλήσουμε. Α, και κουκλάρα! Η Bentley του γυναικείου είδους, όπως είπε και το φιλαράκι μου ο Νικόλας. Άντε να μην κολλήσεις μετά… Δυστυχώς, δεν μας προέκυψε.

Ιωάννα, αν τύχει να το διαβάσεις αυτό: Ένας καφές δε σημαίνει τίποτα, απο-ενοχοποίησέ τον και πάρε τηλέφωνο!

On a related note, το καλύτερο πράγμα όταν είσαι άντρας και μεγαλώνεις, είναι πως παύεις να ασχολείσαι με τσουλάκια που ξέρουν να μιλάνε μόνο με τον κώλο τους. Ok, άντρας είσαι και τον κοιτάς, αλλά το ειδικό βάρος του στη συνείδησή σου μειώνεται γραμμικά. Μέχρι να φτάσεις στο midlife crisis φαντάζομαι οπότε αυξάνεται εκθετικά 🙂