jump to navigation

Νέα Υόρκη Μαρτίου 15, 2008

Posted by PPKP in Ταξίδια.
1 comment so far

Φεύγοντας από τη Βοστώνη και περνώντας τη σχετική ταλαιπωρία στο αεροδρόμιό της (extra security check γαμώ τη Delta μου, φύλλο και φτερό έκαναν το backpack) έφτασα στη Νέα Υόρκη. Πρώτη φορά εκεί, οπότε αρκετά ενθουσιασμένος. Γενικά οι ελπίδες μου επαληθεύτηκαν, είναι εκπληκτικό μέρος από την άποψη ότι είναι πραγματική μητρόπολη, με άπειρα πράγματα να κάνεις και να δεις. Έμεινα 8 ημέρες και παρόλα αυτά, αρκετά πράγματα δεν τα είδα ή τα είδα πολύ βιαστικά. Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω, οπότε θα αναφέρω μόνο το highlight, την επίσκεψή μου στο μουσείο Guggenheim. Εκεί φιλοξενείται αυτό τον καιρό μία καταπληκτική έκθεση, από τον Κινέζο Cai Guo-Qiang. Αν η τύχη σας φέρει στην πόλη αυτή πριν τελειώσει η έκθεση, πραγματικά μην παραλείψετε να την επισκεφθείτε.

Κατά τα άλλα, τα κλασσικά (Άγαλμα της Ελευθερίας, Νήσος Έλις, Empire State Building, Chinatown, Soho κλπ κλπ κλπ) και πολλά ψώνια 🙂 Σε σχέση με το τελευταίο, τελικά υπέκυψα στον πειρασμό και πήρα και iPhone. Περισσότερα σε ένα από τα posts που θα ακολουθήσει.

Α, κάτι ακόμα που ήθελα να γράψω. Είναι τρομερά ενοχλητική η υστερία τους με τον έλεγχο των πάντων στα διάφορα αξιοθέατα. Αν και γενικώς δεν ένιωθα να βρίσκομαι σε αστυνομοκρατούμενη πόλη όπως περίμενα, πέρασα από metal detector στο φέρρυ για το άγαλμα, στο Empire State building, και σε όλα τα άλλα από πλήρες (ουσιαστικό) έως τελείως χαζό (τυπικό) ψάξιμο τσάντας. Μέχρι και στις δύο εκκλησίες που πήγα. Το μόνο αξιοθέατο που δεν είχε security control ήταν το Apple Store της 5ης λεωφόρου 😉 Παραδόξως, στο JFK φεύγοντας ο έλεγχος ήταν αναμενόμενα λεπτομερής αλλά χωρίς καθυστερήσεις ή υστερίες, normal πράγματα.

statue.jpg

Brooklyn Bridge

Empire State Building

Mama Mia!

times.jpg

Advertisements

Περπατώντας στη Βοστώνη Φεβρουαρίου 25, 2008

Posted by PPKP in Μουσική, Ταξίδια.
1 comment so far

Σήμερα είχα την ευκαιρία να κάνω μια πολύ ωραία βόλτα στη χιονισμένη Βοστώνη. Δεν θα μπω στη διαδικασία να περιγράψω πως ενώ η πόλη πριν 1-2 μέρες πέρασε από τρελή χιονοθύελλα, οι δρόμοι ήταν πεντακάθαροι και τα πεζοδρόμια περπατιόντουσαν μια χαρά, κάνοντας την πρόσφατη κατάσταση στην Αθήνα να δείχνει τελείως σουρεάλ.

Περπάτησα το freedom trail, μια γραμμή τεσσάρων χιλιομέτρων που αποδεικνύει ότι οι κάτοικοι αυτής της πόλης έχουν χιούμορ και ξέρουν να κάνουν καλοστημένες φάρσες στους επισκέπτες. Κάποια στιγμή ήμουν σε μια γωνία και έψαχνα τη γραμμή σα χάνος, μια και είχε χαθεί κάτω από κάτι χιόνια. 2-3 τύποι σε ένα αυτοκίνητο μου κόρναραν γελώντας και άρχισαν να με χαιρετάνε. Χαμογέλασα, τους χαιρέτησα, και συνέχισα να την ψάχνω.

Τράβηξα τις φωτογραφίες μου και έκανα όλα τα προβλεπόμενα για περιστασιακούς τουρίστες. Το καλύτερο ήταν ότι βρήκα ευκαιρία να καθαρίσω λίγο το μυαλό μου και να σταματήσω να σκέφτομαι τα πολλά που με απασχολούν τελευταία (λεπτομέρειες στην ώρα τους). Σε αυτό βοήθησε το εκπληκτικό Silent Wonder του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου.

Γενικώς, καμμιά φορά το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι λίγο περπάτημα και καλή μουσική. Δεν λύνουν τίποτα, αλλά βοηθάνε.

commons.jpg
bridge.jpg

sign.jpg

Seattle Οκτώβριος 22, 2007

Posted by PPKP in Ταξίδια.
4 Σχόλια

Ok, τα έπαιξα. Είμαι στο αεροδρόμιο και σε 58 λεπτά αναχωρώ προς τα πίσω — και πάλι με καθυστέρηση, λες και είναι πιθανό τον τελευταίο καιρό να πετάξω χωρίς καθυστέρηση. Γενικώς τόσο μεγάλα ταξίδια δεν παλεύονται, λίγο οι μέρες, λίγο το jet lag, λίγο το stress της δουλειάς, ζόρικα τα πράγματα. Πριν έρθω εδώ ήμουν και τρεις μέρες στο Λονδίνο, έφυγα κατευθείαν από εκεί… Πάλι καλά που ήταν το τελευταίο στη σειρά και δεν υπάρχει κάτι άλλο στο άμεσο μέλλον.

Το καλό είναι ότι εδώ δεν είχα ξανάρθει, η πόλη είναι αρκετά ιδιαίτερη. Δυστυχώς ξεσκίστηκε να βρέχει οπότε μου χάλασε τη 1.5 μέρα που είχα αφήσει για «τουρισμό». Επίσης απίστευτες οι τιμές για αγορά ρούχων, ιδίως αν συνδυάσεις τις αγορές με εκπτώσεις (οι οποίες μπορεί να είναι οποιεσδήποτε μέρες του χρόνου). Αγόρασα εντυπωσιακά καλά πράγματα για εντυπωσιακά λίγα χρήματα (έχουμε και την αβάντα του euro).

Ένα άλλο που δεν είχα δει στην προηγούμενη επίσκεψή μου στην από ‘δω μεριά της λίμνης, είναι πόσο γαμάτα φιλικοί είναι οι άνθρωποι. Δεν ξέρω αν είναι η πόλη ή αν είναι γενικά έτσι τα αμερικανάκια, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί ο άλλος δίπλα σου και να μη σου μιλήσει. Τι όμορφο πράγμα… Μακάρι να ήταν έτσι και στην Ευρώπη 😐

Haydar Νοέμβριος 9, 2006

Posted by PPKP in Οι άλλοι (γενικώς), Ταξίδια, Respect.
1 comment so far

Αυτή τη φορά δεν είχα πολύ χρόνο να κάνω βόλτες στην Πόλη, οπότε πήγα μόνο μία προς το Φανάρι. Είχα ξαναπάει, αλλά εστίασα στο Πατριαρχείο, ενώ τώρα η βόλτα ήταν στα φτωχά σοκάκια πίσω από την παραλία. Φαντάζομαι πως αυτή η περιοχή πριν καμμιά 100αριά χρόνια θα ήταν από τις πλέον ακμάζουσες. Έτσι ή αλλιώς, το να έρχεσαι αντιμέτωπος με τόσο εκκωφαντική φτώχεια είναι εμπειρία που δεν ξεχνάς εύκολα.

So there I am, με τη φωτογραφική μηχανή μου των κάμποσων εκατοντάδων ευρώ, τα Prada γυαλιά μου, το ζεστό παλτό μου και το κασκολάκι μου στους 4-5 βαθμούς Κελσίου, κάνοντας βόλτες σε δρόμους που οι κάτοικοί τους — όπως ανακάλυψα μετά από λίγο — δεν έχουν τα βασικά. Όπως περπατούσα, μια παρέα από πιτσιρίκια παίζει, ένα κοριτσάκι με βλέπει και έρχεται κατά πάνω μου κάνοντάς μου νόημα για να τη βγάλω φωτογραφία. Μπήκα στο παιχνίδι και άρχισα να τα βγάζω φωτογραφίες όλα, μόνα τους, με παρέα, σε συνδυασμούς. Μετά από κάμποσες φωτογραφίες (και αφού είχαν μαζευτεί όλα τα μικρά της γειτονιάς και δε με άφηναν να φύγω), το κοριτσάκι που με είχε πρωτοπλησιάσει άρχισε να μου λέει «τέλεφον, τέλεφον» και να μου κάνει νόημα ότι γράφει κάτι. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι θα χρειαστώ μια διεύθυνση να στείλω τις φωτογραφίες, οπότε όταν κατάλαβε, έψαξε χαρτί. Όμως χαρτί δεν υπήρχε, και έσκισε ένα κομμάτι εφημερίδας πεταμένης στο δρόμο. Μετά, χρειαζόταν μολύβι. «Καλέμ, καλέμ», άρχισε να μου λέει και να μου κάνει νόημα αν έχω να της δώσω μολύβι. Μια παρέα από παιδάκια του δημοτικού, κανένα δεν είχε μολύβι. ΜΟΛΥΒΙ! Τελικά βρήκαν ένα και έγραψαν με τα χίλια ζόρια μια διεύθυνση.

Φεύγοντας, λίγο πιο πέρα, ανάμεσα στα χαμόσπιτα ένα χάλασμα. Κοιτάω μέσα, πίσω από την είσοδο (που δεν θυμάμαι καν αν είχε πόρτα) και βλέπω ένα μωρό παιδί, βία 4 χρονών, να περπατάει βρώμικο ανάμεσα σε σκουπίδια και χαλάσματα. Από ότι κατάλαβα, ήταν στην αυλή του σπιτιού του. Δεν στάθηκα να κοιτάξω, οπότε sorry για την όποια ανακρίβεια. Η εικόνα πάντως ήταν τραγική.

Be thankful for what you have, φίλε. Τα ξέρουμε κι αυτά, κι αυτά που συμβαίνουν αλλού, εκεί που τα παιδάκια πεθαίνουν από την ασιτία. Η μεγαλύτερη ενοχή μου είναι που δεν στεναχωρήθηκα όσο θα περίμενα. Ίσως φταίει που αυτά τα πιτσιρίκια, ακόμα και έτσι, έπαιζαν και γέλαγαν. Ακόμα κι έτσι, νιώθω ενοχές.

pitsirikia1.jpg

haydar.jpg

Κωνσταντινούπολη Νοέμβριος 4, 2006

Posted by PPKP in Ταξίδια.
add a comment

Ετοιμάζομαι να φύγω για Κωνσταντινούπολη. Έχω ξαναπάει, δεν είναι η πρώτη φορά.

Η Κωνσταντινούπολη είναι η πιο ιδιαίτερη πόλη που έχω βρεθεί. Όντας νηφάλιος από την τελευταία φορά που ήμουν εκεί, πιστεύω πια πραγματικά ότι δεν ήταν αυθυποβολή. Πέρα από το ασύλληπτο συναίσθημα όταν στέκεσαι μπροστά στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και την Αγία Σοφία (και δεν είμαι ούτε Λιάκουρας ούτε Χριστόδουλος), η αίσθηση ιστορικότητας που αποπνέει αυτή η πόλη όπου κι αν βρεθείς είναι καταπληκτική. Ακόμα και στις πιο άσχετες φτωχογειτονιές. Έχει και την πλάκα της, είναι σαν την Αθήνα πριν 40 χρόνια σε πολλά σημεία. Μπουγάδες από μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας σε μπαλκόνι της απέναντι, μανάβηδες με τα καρότσια τους, the full extravaganza. Συστήνω ανεπιφύλακτα παραλιακό περίπατο στην ασιατική πλευρά της πόλης. Πουλάνε και sandwich με σαρδέλλα, αλλά φαντάζομαι πρέπει να προσέξεις από που θα το φας. Εγώ προτίμησα κάστανα 🙂